Dit kunstwerk is gebaseerd op satellietbeelden en onderzoeksresultaten van de Yale universiteit.

De zwarte en rode stippen markeren recente en oudere massagraven.

Aan de ene kant van het kunstwerk verbinden draden verschillende gemeenschappen. Ze vertegenwoordigen de Fur, Zaghawa, Masalit en andere stammen die, ondanks hun verschillen, één lot delen: massagraven. Verbonden in het leven, verbonden in de dood.

Aan de andere kant van het kunstwerk loopt een netwerk van met goud geplaveide wegen. Niet als symbool van welvaart, maar van plundering. Wegen waarlangs macht, grondstoffen en bloedgeld stromen, terwijl de bevolking achterblijft te midden van puin, honger en stilte.

Terwijl de wereld terecht woedend is over Gaza, ontvouwt zich een andere nachtmerrie in Darfur, grotendeels buiten het zicht van camera’s, hashtags en universiteitscampussen.

Satellietbeelden tonen uitgebrande dorpen, verwoeste landbouwgronden, massagraven en bewijs van systematische etnische zuivering. Mensen worden niet alleen gedood, maar ook uitgehongerd, omsingeld en uitgeroeid. Zelfs het bewijs van hun bestaan ​​lijkt opzettelijk te verdwijnen. De vraag is niet alleen wat er in Soedan gebeurt.

De vraag is waarom zoveel mensen zwijgen.

Waarom mobiliseren miljoenen mensen zich voor sommige slachtoffers, terwijl andere slachtoffers nauwelijks in het publieke bewustzijn bestaan?

Deze vraag is ongemakkelijk voor zowel het Westen als het Midden-Oosten.

Voor het Westen: als mensenrechten universeel zijn, waarom krijgt een genocide in Afrika dan niet dezelfde aandacht als conflicten waarbij bondgenoten betrokken zijn?

Voor het Midden-Oosten: waar blijven de massaprotesten wanneer daders en slachtoffers hetzelfde islamitische geloof delen? Waarom klinkt de stem tegen onrecht van buitenaf vaak luider dan tegen onrecht van binnenuit?

Een kind in El-Fasher is niet minder waard dan een kind elders.

Een moeder in Darfur huilt niet minder hard.

Een genocide wordt niet minder ernstig omdat deze buiten de schijnwerpers plaatsvindt.

De grootste bondgenoot van oorlogsmisdadigers is niet alleen geweld.

Het is onze selectieve aandacht.

Want als we alleen opkomen voor slachtoffers die in ons politieke verhaal passen, verdedigen we geen mensenrechten.

Dan verdedigen we voorkeuren.

Unique work.

Mixed media on recycled folie

105 cm ( inclusief islamitisch vers voor doden plateau ) x 83 / 83 cm x 3 cm.