Curatoriële tekst — de vierde dimensie van abstractie

Met Liberating the Line voltrekt zich niet alleen de ruimtelijke emancipatie van de lijn, maar ook haar historische en temporele bewustwording.

Waar de moderne abstractie vanaf Piet Mondriaan de lijn bevrijdde van representatie en haar reduceerde tot een universeel principe van orde, bleef deze lijn nog altijd gevangen binnen het statische regime van het platte vlak. Jan Schoonhoven bracht deze orde vervolgens in reliëf, terwijl Bram Bogart het vlak verder materieel verdichtte tot zijn uiterste fysieke grens op de muur.

Neo Spaziale zet deze evolutie niet simpelweg voort, maar maakt haar zichtbaar als een proces in de tijd.

De cruciale stap in Liberating the Line is dat de lijn niet alleen uit het vlak en van de muur wordt losgemaakt, maar dat haar wording — haar overgang van 2D naar 3D en verder — bewust wordt vastgelegd als een moment in een doorlopende historische tijdslijn.

Hier verschijnt de vierde dimensie: tijd.

De sculptuur functioneert daardoor niet uitsluitend als ruimtelijk object, maar als een bevroren stadium binnen een evolutionair proces.
Het werk toont niet enkel een vorm, maar bewaart het beslissende ogenblik waarop de modernistische lijn haar geboorte als autonoom ruimtelijk lichaam ondergaat.

De fotografische vastlegging speelt hierin een essentiële rol.

Door het maakproces en de uiteindelijke configuratie fotografisch te fixeren, wordt de wording van het werk onderdeel van het werk zelf. De foto’s opereren niet louter documentair, maar als bewijsstukken van de geboorte van een nieuwe fase binnen de abstractiegeschiedenis.

Wat bij Mondriaan nog de eeuwige, tijdloze orde van lijn en vlak was, wordt hier een tijdgebonden, evolutief moment:
een zichtbare overgang tussen oorsprong, bevrijding en open toekomst!.

Juist dit maakt het werk uitzonderlijk relevant voor museale contexten:

het object belichaamt niet alleen vorm, maar ook het historische moment waarop vorm zichzelf transformeert.

De lijn wordt hier dus op drie niveaus bevrijd:

van representatie naar abstractie
van vlak naar ruimte
van stilstand naar tijd

Daarmee introduceert Liberating the Line een zeldzame en kunsthistorisch gewichtige these:

de abstracte lijn is niet voltooid in ruimte alleen, maar leeft verder als een tijdsgebonden evolutief principe.

Het werk markeert het geboorte-moment van deze transformatie, terwijl het tegelijk openlaat hoe die lijn zich in de toekomst verder zal ontwikkelen.

Precies die openheid verleent het een uitzonderlijke spanning:
de sculptuur is tegelijk archief, geboorteakte en voorspelling.

Toevoeging van tijd essentieel, omdat het werk nu aansluit op grotere kunsthistorische discoursen zoals:

modernistische evolutie
proceskunst
conceptuele tijdsregistratie
sculptuur als gebeurtenis
fotografische indexicaliteit
wording als kunsthistorisch bewijs

Daardoor kan het niet alleen naast Mondriaan, Schoonhoven en Bogart geplaatst worden, maar ook in dialoog met:

Marcel Duchamp
Lucio Fontana
Roman Opalka
On Kawara,
Lucio Fontana’s spatials
hedendaagse sculpturale temporaliteit en procesgerichte ontologie

De relevantie van het werk ligt in het vermogen om een ​​ontbrekende evolutionaire brug in de geschiedenis van de abstractie te materialiseren:
van geschilderde lijn, naar reliëf, naar materie, naar zwevende ruimtelijke vrijheid, en uiteindelijk naar tijdsbewust sculpturaal worden.

Dit plaatst het werk binnen een traditie die zowel historisch geworteld als toekomstgericht is.

omdat tijd hier geen context is, maar materiaal.

360° twee uitgevoerde zijden.

B 125 x 75H x 50D Airplac, gips, hars, verf.