Thans zijn westerse kunstmusea bezig met een ”mea culpa” inhaalslag te maken.

Afwegend onze geschiedenis opnieuw te evalueren en tegelijkertijd voorbeelden van racisme en seksisme uit ons verleden te erkennen.

Curatoren discussiëren over strengheid van criteria.

Van nature selectief beoordelen zij een bepaald werk beter dan een ander werk om allerlei redenen.

Kwaliteit, originaliteit, etnische achtergrond, talent, kunsthistorisch oogpunt, koloniaal schuldgevoel?

Uiteindelijk, ongeacht de macht en invloed die zij claimen of verwerven, zijn de toonaangevende institutionele kunstmusea menselijke systemen: onstabiel, gebaseerd op vooroordelen, gewoontegetrouw en moeilijk te wijzigen.

In de belangrijkste Amerikaanse en westerse musea is de kunst van de blanke man ruim boven 75 procent vertegenwoordigd( 2018 ).

Buiten de etnische minderheden behoren ook vrouwen.

Deze musea omvatten pas onlangs raciale zwartheid. En dit in minimale mate. En dat blijft zo, omdat instellingen het risico blijven schuwen om het in de problemen te brengen.

En natuurlijk vinden ze geen Black Picasso of vergelijkbaar. Maar de ontwikkelingen buiten de witte alom bekende kunstenaars zijn zeker niet minder interessant.

Met name na het tweede decennium van de 20e en 21e eeuw is deze enerverend.

Pas na de verkenning door de Moma zijn de ogen open gegaan voor de schoonheid, de stijl, het verhaal van deze zwarte moderne- en hedendaagse kunstenaars.

Westerse musea en verzamelaars, zijn hun aandacht stamelend gaan richten op hedendaagse zwarte kunstenaars, eigenlijk door Andy Warhol’s protegé Basquiat.

Among Others: Blackness at MoMA* opende mede de weg voor de anderen.

Bracht het startschot voor wereldwijde herwaardering voor etnische culturen binnen onze samenleving over de gehele westerse wereld meer op gang.

Bewustheid voor de inspiratie van kunst door hun ”roots”. Waarbij topstukken steeds schaarser en duurder worden.

Uitgezonderd met name Amerikaanse musea die zeer schaars lokale moderne getalenteerde kunstenaars uit de zwarte gemeenschap vertegenwoordigen, en dan met name nog door schenkingen verkregen en nauwelijks door eigen aankoop.

.

Neo Spaziale mobilé 2023.8.30 BLACK GAPS ON WHITE WALLS is

een baanbrekend initiatief en herwaardering van de wegbereiders voor erkenning en waardering voor de multiraciale kunstcultuur.

130 x 60 x 23 ( ronddraaiend ) cm

Wortelnoten fineer/ verf / Zwarovski/ mixed photo techniek / mixed materialen.

*Among Others: Blackness at MoMA ( book 2019 ) Darby English and Charlotte Barat / The Museum of Modern Art, New York Verkenning van 200 werken uit de collectie van het Museum of Modern Art. van de ongelijke historische relatie van het MoMA met zwarte kunstenaars, een zwart publiek en het bredere onderwerp van raciale zwartheid.