AAP – MENS – AAP ( Short + Curatoriële uitleg )
De mens noemt zichzelf rationeel, moreel en superieur.
Toch is geen enkel dier in staat tot de schaal van vernietiging die wij dagelijks veroorzaken.
De soort die zichzelf het intelligentst noemt.
Geen enkel dier vernietigt ecosystemen.
Geen enkel dier bedenkt ideologieën om massaal te doden.
Geen enkel dier rationaliseert wreedheid.
Geen enkel dier experimenteert op andere dieren.
De gorilla en primaten – onze verwanten – leven in kleine sociale groepen, zelden oorlog, zonder ideologieën, zonder industriële vernietiging.
De mens daarentegen heeft religieuze oorlogen, genocide, ecologische ineenstorting en massavernietigingswapens gecreëerd.
Misschien is intelligentie geen bewijs van superioriteit.
Misschien is het een bewijs van gevaar.
Wie is hier nu echt het beschaafde dier?
Neo Spaziale MOBILE 2026.3.15 – Homo Superius
100 x 30 cm
Hars, doornen, spiegelend koper.
Prijs op aanvraag.
CURATORIELE TOELICHTING
Homo Sapiens – Zelfverklaarde Superieure Soort
Deze sculptuur confronteert de paradox van menselijke superioriteit.
Hoewel de mens zichzelf definieert als het meest rationele en ontwikkelde wezen op aarde, is het juist dat intellectuele vermogen dat een ongekende schaal van vernietiging mogelijk heeft gemaakt.
Centraal in het werk staat een gorillaschedel – een directe herinnering aan onze evolutionaire verwantschap met de grote primaten, waaronder de gorilla.
In tegenstelling tot menselijke beschavingen leven gorilla’s in relatief stabiele sociale structuren waarin geweld zelden de systematische of ideologische vorm aanneemt die de menselijke geschiedenis kenmerkt.
De schedel is strak omwikkeld met transparante folie, een visueel gebaar dat zowel bescherming als verstikking suggereert. De omringende doornige takken verwijzen naar rituele en religieuze iconografie, waaronder de doornenkroon uit het christelijke verhaal van Jezus Christus. Binnen deze context transformeert de sculptuur in een hedendaagse martelaar: geen goddelijke figuur, maar de natuur zelf.
De kijker ziet zijn eigen silhouet in de geplateerde fragmenten.
Door de 360-gradenrotatie verwerpt het werk een vaste hiërarchie van perspectief. Elke positie onthult nieuwe spanningen tussen kwetsbaarheid en agressie, tussen natuur en menselijke interventie. De doornen vormen zowel een beschermende structuur als een gevangenis.
Neo Spaziale – Homo Superius stelt daarmee een ongemakkelijke vraag:
Als de mens het meest intelligente dier is, waarom heeft juist deze intelligentie geleid tot systemen van geweld, uitbuiting en ecologische vernietiging die in de dierenwereld nauwelijks voorkomen?
Het werk functioneert als een gedenkteken: een sculpturale reflectie op de dunne lijn tussen beschaving en barbarij.